Miała być ucha, a wyszły kibiny i śliżyki.
Znalezienie i kupienie odpowiednich ryb okazało się niemożliwe, a ucha
z mrożonych filetów…
wolę sobie nie wyobrażać.
Dziś zrobiliśmy kibiny. Z pomocą Szkrabików wyszły oryginalne, ale bardzo smaczne.
"Ciasto:
350 g mąki,
200 g masła,
jajko,
150 ml
tłustej i gęstej śmietany (plus 2 łyżki do nadzienia),
Nadzienie:
400-500 g surowego mięsa (na przykład baraniny lub karkówki wieprzowej),
2-3 cebule,
jajko,
łyżka mleka,
garść
koperku i pietruszki,
mielony liść
laurowy,
pieprz,
sól"
[Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia smaków",
Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strona: 264].
Do misy
wsypujemy mąkę i ścieramy do niej zimne masło, łączymy aby przypominało
kruszonkę. Dodajemy śmietanę, jajko, szczyptę soli, szybko zagniatamy i
chłodzimy przez godzinę w lodówce (owinięte folią).
Mięso, cebulę, pietruszkę i koperek drobno siekamy, dodajemy 2 łyżki śmietany,
obficie doprawiamy mielonym liściem laurowym, pieprzem, solą.
Schłodzone ciasto dzielimy na kulki wielkości dłoni, każdą należy rozwałkować
na placek o średnicy ok. 13 cm. Kładziemy po łyżce nadzienia, krańce zlepiamy
na górze, aby powstał warkoczyk (z tym odrobinę nam nie poszło ;) ).
Kibiny
układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy jajkiem
roztrzepanym z mlekiem. Pieczemy w temp 175 stopni C, przez ok. 30 minut, aż
się zrumienią.
Śliżyki. Robiłam je już z bardzo różnych przepisów, ale te z mąki krupczatki są
zupełnie inne.
Oryginalne są daniem wigilijnym.
Nasza Wigilia
jest bez produktów mlecznych, dlatego śliżyki mogą być jedynie w wersji bez
masła oraz jajek.
Ten przepis polecam na
każdą porę roku, ciasteczka są bardzo smaczne i pachnące masłem.
"szklanka mąki krupczatki,
20 g
drożdży,
1/4 szklanki
mleka,
żółtko,
50 g cukru,
łyżka masła,
2 łyżki
suchego maku" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia
smaków", Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strona: 174].
Drożdże
rozkruszamy w ciepłym mleku, dodajemy odrobinę cukru, łyżkę mąki. Mieszamy, przykrywamy,
odstawiamy w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Żółtko rozcieramy z cukrem oraz
masłem, dodajemy wyrośnięty rozczyn, suchy mak i mąkę, wyrabiamy ciasto.
Formujemy długi wałeczek grubości palca, kroimy na centymetrowe kawałki.
Układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Pieczemy ok. 10 minut w
temperaturze 175 stopni C, na złoty kolor. Blachą można potrząsać, aby śliżyki
się nie skleiły.
"Je się je z podsytą albo z kisielem żurawinowym" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo
Agora SA, Warszawa 2016, strona: 174].

W książce
można znaleźć nie tylko przepisy kulinarne.
Nie chciałabym zdradzić zbyt wiele … wystarczająco dużo informacji jest w
spisie treści, który mam nadzieję zachęci do zapoznania się z książką pani Ewy
oraz jej mamy.
"POCZĄTEK
o tym, jak
powstała ta książka i dlaczego przepisy kulinarne są cenniejsze niż alkohol
ROZDZIAŁ I
CEPELINY
o tym, co
zrobić, żeby wyglądały inteligentnie, i dlaczego prawdziwemu patriocie nie
wolno ich jeść
ROZDZIAŁ II
PRYNUKA
o prababci
terrorystce i litewskiej gościnności, której trzeba się bać
ROZDZIAŁ III
RYNEK
KALWARYJSKI
o miejscu,
gdzie torty sprzedaje się w pawilonie "świeże mięso" i gdzie można
kupić nawet mirt
ROZDZIAŁ IV
NABIAŁ
o tym, że
każdy Litwin ma przyrodzone prawo do noszenia przy sobie twarogu i że będzie go
bronił do upadłego
ROZDZIAŁ V
JĘZYK
o tym,
dlaczego w wileńskich domach kawior leży na podłodze, a gdy się prosi o jagody,
można dostać maliny
ROZDZIAŁ VI
REKORDY
KULINARNE
o pisance,
która jechała pod prąd i wyglądała jak jajo dinozaura
ROZDZIAŁ VII
LITEWSKIE
KNAJPY
o tym,
dlaczego Litwin za stołem woli być chłopem, a nie Radziwiłłem
ROZDZIAŁ
VIII
KOŁDUNY
o tym, ile
trzeba ich zjeść, żeby podtrzymać dobre relacje polsko-litewskie, i o tym, co
łączy kołduny, łosie i niektóre panny
ROZDZIAŁ IX
ZARZECZE
o dzielnicy,
w której przez kilka lat stał pomnik jajka, a któregoś dnia wykluł się z niego
anioł
ROZDZIAŁ X
ZMIANY
o tym, że na
wigilię od biedy można podać barszcz, ale rosół na weselu jest wykluczony
ROZDZIAŁ XI
ŁAŹNIE
o tym, że
można jeść i parzyć się jednocześnie
ROZDZIAŁ XII
WILEŃSKA
KOBIETA
o tym,
dlaczego choćby się bardzo chciało, nie da się jej wyciągnąć z kuchni
ROZDZIAŁ
XIII
PIERNIKI
o tym, że
kiedyś miały podtekst erotyczny, a dziś nie uwodzą już nikogo
ROZDZIAŁ IV
LITEWSKI
CHLEB
o tym, czy
naprawdę jest czarny i dlaczego choć Polacy go kochają, nie chcą go piec
ROZDZIAŁ XV
BLINY
o tym, że
choć ociekają tłuszczem, nie mają żadnych kalorii
ROZDZIAŁ XVI
KIBINY
o litewskim fast
foodzie, którego cena zależy od tego, w jakiej odległości od zamku się go
kupuje
ROZDZIAŁ
XVII
SKLEP
o tym, że z
Litwy warto przywieźć nie tylko świńskie uszy i ser z kminkiem
KONIEC
o dwóch
kuchniach, w których powstały dania z tej książki" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo
Agora SA, Warszawa 2016, strony: 302,303].
Można się wiele dowiedzieć, pośmiać, zrozumieć.
Książka ma twardą oprawę, dobry papier, atrakcyjne zdjęcia.
Jest w niej 78 przepisów, między innymi na grzybowniki, kapłun (który nie wiadomo, czy się jada, czy pije), kołduny, mutłę, podsytę, twarożniki.
Polecam.
Pani Ewo, serdecznie dziękuję.
Za książkę dziękuję magazynowi "Kuchnia - magazyn dla smakoszy! "
Tytuł: "Wilno. Rodzinna historia smaków"
Autor: Ewa Wolkanowska-Kołodziej
Przepisy: Genowefa Wołkanowska
Wydawnictwo: Agora SA
Oprawa: twarda
Liczba stron: 304
Format: 170 x 240 mm
Data premiery: 13.10.2016