sobota, 3 grudnia 2016

Aniołki i bałwanki z makaronu


Dzisiaj nic skomplikowanego :)
Wystarczą różne rodzaje makaronu, dobry klej (na gorąco) oraz farba.
Z makaronu wychodzą także ładne śnieżynki. Jeżeli jakaś przetrwała omdlenia naszej choinki, dodam zdjęcie.
Warto uważać na opary kleju na gorąco, jeżeli produkcja jest na masową skalę.
Może on wywołać bóle głowy, wymioty, uczucie goryczy w ustach. Należy wietrzyć pomieszczenie.

piątek, 2 grudnia 2016

Pierniczki jaglane z jajkami przepiórczymi


Miód lub 3/4 szklanki cukru i 2 łyżki miodu,
łyżka oleju kokosowego,
przyprawa do piernika.
Wszystkie składniki podgrzewam i mieszam, aż się połączą.
Do gorącej masy wsypuję:
2,5 szklanki mąki jaglanej,
łyżkę sody (lub proszek do pieczenia).
Dokładnie mieszam. Lekko studzę i dodaję:
6-8 jajeczek przepiórczych (można użyć innych produktów zastępujących jajka kurze: banan, len, awokado).
Dokładnie wyrabiam, chłodzę minimum dobę.
Piekę w 175-180 stopniach C.
Czas zależy od wielkości i grubości pierników.

czwartek, 1 grudnia 2016

Adwentowy kalendarz dla niecierpliwych

Nasze niezbyt skoplikowane arcydzieła, zrobiliśmy z pudełek po zapałkach. Udekorowaliśmy papierem, wstążkami oraz koralikami (takimi ze zwykłego, najtańszego łańcucha).
Dla ułatwienia i przyspieszenia pracy: taśma klejąca - do sklejania pudełek, klej Magik - przyklejanie papieru, pistolet + klej - przymocowanie pozostałych elementów (Magik też sobie poradzi, jednak nie chciało nam się czekać).
Ze względu na wyjątkowo nasiloną niecierpliwość oraz mistrzostwo we wspinaczce młodszego Szkrabika...
w kalendarzu są tylko zadania do wykonania - jedno przyjemne, drugie dotyczy sprzątania. Cukierki pojawiają się dopiero po wykonaniu zadania.
01.12
Przygotowanie gwiazdek na choinkę.
Posegregowanie i ułożenie książeczek (zapewne nie muszę dokładnie opisywać, jaki entuzjazm wzbudziło ;) )

wtorek, 15 listopada 2016

Kibiny. Śliżyki. "Wilno". Ewa Wołkanowska-Kołodziej

Miała być ucha, a wyszły kibiny i śliżyki.
Znalezienie i kupienie odpowiednich ryb okazało się niemożliwe, a ucha z mrożonych filetów…
wolę sobie nie wyobrażać.
Dziś zrobiliśmy kibiny. Z pomocą Szkrabików wyszły oryginalne, ale bardzo smaczne.



"Ciasto:
350 g mąki,
200 g masła,
jajko,
150 ml tłustej i gęstej śmietany (plus 2 łyżki do nadzienia),
Nadzienie:
400-500 g surowego mięsa (na przykład baraniny lub karkówki wieprzowej),
2-3 cebule,
jajko,
łyżka mleka,
garść koperku i pietruszki,
mielony liść laurowy,
pieprz,
sól" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strona: 264].

Do misy wsypujemy mąkę i ścieramy do niej zimne masło, łączymy aby przypominało kruszonkę. Dodajemy śmietanę, jajko, szczyptę soli, szybko zagniatamy i chłodzimy przez godzinę w lodówce (owinięte folią).
Mięso, cebulę, pietruszkę i koperek drobno siekamy, dodajemy 2 łyżki śmietany, obficie doprawiamy mielonym liściem laurowym, pieprzem, solą.
Schłodzone ciasto dzielimy na kulki wielkości dłoni, każdą należy rozwałkować na placek o średnicy ok. 13 cm. Kładziemy po łyżce nadzienia, krańce zlepiamy na górze, aby powstał warkoczyk (z tym odrobinę nam nie poszło ;) ).
Kibiny układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy jajkiem roztrzepanym z mlekiem. Pieczemy w temp 175 stopni C, przez ok. 30 minut, aż się zrumienią.





Śliżyki. Robiłam je już z bardzo różnych przepisów, ale te z mąki krupczatki są zupełnie inne.
Oryginalne są daniem wigilijnym.
Nasza Wigilia jest bez produktów mlecznych, dlatego śliżyki mogą być jedynie w wersji bez masła oraz jajek.  Ten przepis polecam na każdą porę roku, ciasteczka są bardzo smaczne i pachnące masłem.



"szklanka mąki krupczatki,
20 g drożdży,
1/4 szklanki mleka,
żółtko,
50 g cukru,
łyżka masła,
2 łyżki suchego maku" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strona: 174].
Drożdże rozkruszamy w ciepłym mleku, dodajemy odrobinę cukru, łyżkę mąki. Mieszamy, przykrywamy, odstawiamy w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Żółtko rozcieramy z cukrem oraz masłem, dodajemy wyrośnięty rozczyn, suchy mak i mąkę, wyrabiamy ciasto.
Formujemy długi wałeczek grubości palca, kroimy na centymetrowe kawałki.
Układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Pieczemy ok. 10 minut w temperaturze 175 stopni C, na złoty kolor. Blachą można potrząsać, aby śliżyki się nie skleiły.
"Je się je z podsytą albo z kisielem żurawinowym" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strona: 174].


W książce można znaleźć nie tylko przepisy kulinarne.
Nie chciałabym zdradzić zbyt wiele … wystarczająco dużo informacji jest w spisie treści, który mam nadzieję zachęci do zapoznania się z książką pani Ewy oraz jej mamy.
"POCZĄTEK
o tym, jak powstała ta książka i dlaczego przepisy kulinarne są cenniejsze niż alkohol
ROZDZIAŁ I
CEPELINY
o tym, co zrobić, żeby wyglądały inteligentnie, i dlaczego prawdziwemu patriocie nie wolno ich jeść
ROZDZIAŁ II
PRYNUKA
o prababci terrorystce i litewskiej gościnności, której trzeba się bać
ROZDZIAŁ III
RYNEK KALWARYJSKI
o miejscu, gdzie torty sprzedaje się w pawilonie "świeże mięso" i gdzie można kupić nawet mirt
ROZDZIAŁ IV
NABIAŁ
o tym, że każdy Litwin ma przyrodzone prawo do noszenia przy sobie twarogu i że będzie go bronił do upadłego
ROZDZIAŁ V
JĘZYK
o tym, dlaczego w wileńskich domach kawior leży na podłodze, a gdy się prosi o jagody, można dostać maliny
ROZDZIAŁ VI
REKORDY KULINARNE
o pisance, która jechała pod prąd i wyglądała jak jajo dinozaura
ROZDZIAŁ VII
LITEWSKIE KNAJPY
o tym, dlaczego Litwin za stołem woli być chłopem, a nie Radziwiłłem
ROZDZIAŁ VIII
KOŁDUNY
o tym, ile trzeba ich zjeść, żeby podtrzymać dobre relacje polsko-litewskie, i o tym, co łączy kołduny, łosie i niektóre panny
ROZDZIAŁ IX
ZARZECZE
o dzielnicy, w której przez kilka lat stał pomnik jajka, a któregoś dnia wykluł się z niego anioł
ROZDZIAŁ X
ZMIANY
o tym, że na wigilię od biedy można podać barszcz, ale rosół na weselu jest wykluczony
ROZDZIAŁ XI
ŁAŹNIE
o tym, że można jeść i parzyć się jednocześnie
ROZDZIAŁ XII
WILEŃSKA KOBIETA
o tym, dlaczego choćby się bardzo chciało, nie da się jej wyciągnąć z kuchni
ROZDZIAŁ XIII
PIERNIKI
o tym, że kiedyś miały podtekst erotyczny, a dziś nie uwodzą już nikogo
ROZDZIAŁ IV
LITEWSKI CHLEB
o tym, czy naprawdę jest czarny i dlaczego choć Polacy go kochają, nie chcą go piec
ROZDZIAŁ XV
BLINY
o tym, że choć ociekają tłuszczem, nie mają żadnych kalorii
ROZDZIAŁ XVI
KIBINY
o litewskim fast foodzie, którego cena zależy od tego, w jakiej odległości od zamku się go kupuje
ROZDZIAŁ XVII
SKLEP
o tym, że z Litwy warto przywieźć nie tylko świńskie uszy i ser z kminkiem
KONIEC
o dwóch kuchniach, w których powstały dania z tej książki" [Ewa Wołkanowska-Kołodziej, przepisy: Genowefa Wołkanowska, "Wilno. Rodzinna historia smaków", Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2016, strony: 302,303].

Można się wiele dowiedzieć, pośmiać, zrozumieć.
Książka ma twardą oprawę, dobry papier, atrakcyjne zdjęcia.
Jest w niej 78 przepisów, między innymi na grzybowniki, kapłun (który nie wiadomo, czy się jada, czy pije), kołduny, mutłę, podsytę, twarożniki.

Polecam.

Pani Ewo, serdecznie dziękuję.
Za książkę dziękuję magazynowi "Kuchnia - magazyn dla smakoszy! "



Tytuł: "Wilno. Rodzinna historia smaków"
Autor: Ewa Wolkanowska-Kołodziej
Przepisy: Genowefa Wołkanowska
Wydawnictwo: Agora SA
Oprawa: twarda
Liczba stron: 304
Format: 170 x 240 mm
Data premiery: 13.10.2016

niedziela, 30 października 2016

Owocowy samochodzik. Owocowy żółw. Owocowy tort.



Owocowy samochodzik:
Koła są zrobione z plasterków pomarańczy, nadkola z cytryny. Przód udekorowałam kiwi, światła z winogron. Przednią "szybę" wykonałam z kaki, natomiast boczne oraz wycieraczki ze śliwek.
Różne owoce pokroiłam na mniejsze kawałki i wypełniłam nimi naczepę samochodu.
Dzieci były zachwycone, każde znalazło coś dla siebie. Ilość owoców zależy od wielkości naczepy, można dobrać je wg uznania, ja użyłam tych, które zostały po dekorowaniu autka, uzupełniłam winogronami.



Owocowy żółwik:
1/2 małego arbuza
5 kiwi
2 nektarynki lub brzoskwinie
1 granat
2 plastry banana
winogrona
Połówkę arbuza obrałam, z kiwi zrobiłam głowę, nogi i ogon. Plastrami nektarynek obłożyłam arbuza, aby powstał pancerz, przytwierdziłam wykałaczkami. Z banana i winogronu zrobiłam oczy, z nektarynki ze skórką buzię żółwika. Nozdrza za pomocą wykałaczki. Obsypałam dookoła miąższem z granatu. Można użyć dowolnych owoców.

czwartek, 27 października 2016

Środki czyszczące i piorące z kasztanów

Hipoalergiczne, choć nie idealne. Środki piorące z kasztanów nie pozbędą się plam, niczym proszek z popularnej reklamy. Dzięki zawartych w nich saponinach można przygotować mydło, pastę lub płyn kasztanowy. Z szamponem jeszcze nie szalałam... i tak zdarzają mi się problemy z rozczesaniem długich włosów.


Obieram 10 kasztanów, kroję, zalewam szklanką wody i gotuję na małym ogniu 15-20 min, aż będą miękkie, a woda częściowo odparuje. Miksuję. Przechowuję w lodówce.
Nadaje się do czyszczenia naczyń, armatury, rąk

Mydełka w różnym kształcie robię po odaparowaniu większej ilości wody, aby masa po zmiksowaniu wyszła bardzo gęsta. Formuję kulki lub prostokątne nieduże mydełka. Można je suszyć w piekarniku lub przewiewnym pomieszczeniu, niestety szybko pleśnieją. Zaczęłam mrozić kuleczki w woreczkach, dzięki temu dłużej można ich używać.


Płyn: ok 200 ml ciepłej wody mieszam z 1/2 kuleczki lub łyżką pasty z kasztanów, mocno wstrząsam, aż powstanie piana. Odczekuję chwilę, aż osad opadnie na dno. Płynu można używać do mycia naczyń, prania lub mycia rąk.
Nie uczula. Można dodać do niego odrobinę ulubionego olejku eterycznego. Przygotowuję niewielkie porcje, ponieważ jest nietrwały.

Więcej informacji o kasztanowcu na Badylce:
http://badylkabadylka.blogspot.com/2016/10/kasztanowiec-zwyczajny-srodki.html

Facebook:
https://www.facebook.com/kinaza.kulinarna.pierdola/?fref=ts

czwartek, 6 października 2016

Obwarzanki. Katarzyna Enerlich "Pod słońcem prowincji"

Dodawanie postów z telefonu... nie jest moją mocną stroną.
Poprawię i dorzucę zdjęcia, kiedy dopadnę jakikolwiek komputer.
Danie z rozdziału "JESIEŃ", bałam się, że zima mnie dogoni, zanim to opublikuję ;)


"WILEŃSKIE OBWARZANKI RODZINY LEWANOWICZÓW

1 kg mąki
5 dkg drożdży
kostka masła
4 jajka
szklanka miodu

Z wyrośniętego ciasta formujemy obwarzanki i zaraz wrzucamy je do wrzątku. Po wypłynięciu układamy na blasze i pieczemy do mocnego zarumienienia w temp. 200°C." [Katarzyna Enerlich, "Pod słońcem prowincji", Wydawnictwo MG, 2015, str. 269].

Robiliśmy je już trzy razy :)
Za pierwszym wyszły zupełnie innee, bo dzieci dorzuciły kilka składników, ale też bardzo smaczne.
Tym razem dopilnowałam wszystkiego,  nasi goście zabierali ze sobą po kilka :)

"Są to prawdziwe obwarzanki, bo ciasto na nie wcześniej się obwarza, czyli gotuje. Doprawdy pyszne! Cudownie mieć w rodzinie recepturę na coś niezmiennego, co smakuje wciąż tak, jak niegdyś." [Katarzyna Enerlich, "Pod słońcem prowincji",, Wydawnictwo MG, 2015, str. 269].

Lepiej bym tego nie ujęła :)

Tej książki się nie czyta, ją się czuje, smakuje...
Wycieczka po prowincji, z uwzględnieniem wszystkich pór roku.
Książka, która pobudza zmysły.
Nie pozwoli rzucić się w kąt i zostać zapomnianą.
Wróci z przepisem...
 na pełne witamin danie, kiedy zawita wiosna,
na zdrowe ciasteczka lub ogórki letnie z kurkumą,
na gotowany ponad trzy godziny wegetariański rosół i pachnący chleb,
marchewkę po wschodnioprusku
oraz kosmetyki... maseczkę, macerat, szampon, płukankę.

Pani Kasiu, serdecznie dziękuję za tak ciekawą podróż na prowincję pełną słońca :)

Za książkę dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater :)

Przepraszam za błędy,
wszystko naprawię, kiedy kupię komputer (i nerwosol, żeby nie załamać się po dokładnym zapoznaniu się z owocami mej nocnej twórczości).